Η λιακάδα της καρδιάς μας…


Πρώτη Δημοσίευση: 08/12/2016 19:48 - Τελευταία Ενημέρωση: 08/12/2016 19:48
Από τη σύντομη- χρονικά- περασιά μου από την ΚΝΕ θυμάμαι ότι ένα από τα πράγματα που "απαγορεύονταν" να κάνουμε, ήταν να ακούμε τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου. Μετά, βέβαια, που ξεπέρασα τα… σύνδρομα, επιλέγοντας με ποιους θα πάω και ποιους θα αφήσω, μόνο που δεν "έκαιγα" τους δίσκους του από το συνεχές άκουσμα των τραγουδιών του, ποιημάτων καλύτερα. Μαζί με το φίλο μου τον Κώστα καθόμαστε και ακούγαμε επί ώρες τον… Νιόνιο. Όταν πήγα και στην Αθήνα, δεν έχασα συναυλία ή παράσταση.
Έτσι, όταν διάβασα προχθές για την παράσταση-γιορτή 50 χρόνια από το "Φορτηγό", ζήλεψα που δεν μπορώ να πάω στην Αθήνα να τον ακούσω. Ξεψάχνισα, όμως, όλες τις εφημερίδες, σχεδόν, για να διαβάσω κριτικές και τυχόν δηλώσεις του.
Μέσα από τον ορυμαγδό των δημοσιευμάτων έμαθα ότι γιορτάζει το "Φορτηγό" για τα εφηβικά και νεανικά μας χρόνια, για τη μαγεία του ταξιδιού, την όποια αλητεία, το δρόμο της καρδιάς μας. Ήταν μόδα τότε να φεύγουμε. Τώρα δε φεύγει κανείς. Μένουν τα καημένα τα παιδιά να πάρουν κάτι από τη σύνταξη της γιαγιάς, να πάρουν κανέναν καφέ. Και η παρατήρηση δεν έχει να κάνει με καμία διάθεση κριτικής. Άλλες εποχές.
Σε ένα απόσπασμα από την παράσταση, λέει: "Το 1962 οι μισοί Έλληνες ήταν πολίτες δευτέρας κατηγορίας. Αν δεν είχες πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων δεν έβγαζες ούτε άδεια αυτοκινήτου. Τότε έγραψα το τραγούδι 'Ήλιε, ήλιε αρχηγέ' και το τραγουδούσα 'Ήλιε κόκκινε αρχηγέ'. Εξαιτίας της λογοκρισίας αφαίρεσα το χρώμα. Θα μπορούσα, βέβαια, στη μεταπολίτευση να το αντικαταστήσω. Αλλά είχαν έρθει τα πάνω-κάτω.
Εκεί που ο αριστερός δεν μπορούσε να βγάλει ούτε δίπλωμα, μετά αν δεν ήσουν αριστερός ούτε γκόμενα δεν έβγαζες. Δεν ήθελα, λοιπόν, ο ήλιος μου να είναι ούτε κόκκινος, ούτε πράσινος, ούτε μπλε. Ήθελα το τραγουδάκι αυτό να είναι 'το τραγούδι ενός εφήβου που κάνει τον ήλιο αρχηγό του'. Μάλιστα, κυρίες και κύριοι. Τη λιακάδα της καρδιάς μας δε θα την αφήσω να την σκεπάσει καμία εξουσία.
Και μετά πέρασαν χρόνια και ένιωσα κάποιες φορές ότι ήμουν πιο γεμάτος τότε. Και τώρα άλλες φορές που νιώθω άδειος. Σαν χαμένος στο Διάστημα. Χαμένος και νοικοκυρεμένος…".
Αγαπητέ μου Νιόνιο, να 'σαι πάντα καλά. Ευχαριστώ, δε, την ΚΝΕ που με οδήγησε στο να σε μάθω, όχι βέβαια, μόνο εσένα, αλλά και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης…
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 



Προσθήκη νέου σχολίου

CAPTCHA
Σχόλια με υβριστικό και προσβλητικό περιεχόμενο ή γραμμένα με greeklish ή δεν θα δημοσιεύονται. Συμπληρώστε τον αριθμό της εικόνας. Αυτή η ερώτηση γίνεται για να διαπιστωθεί εάν είστε άνθρωπος ή όχι και για την αποτροπή αυτοματοποιημένων υποβολών spam.